รีวิว Resident Evil | ผีชีวะอัดสเตียรอยด์ กับภาพสะท้อนความล้มเหลวในยุคโควิด

ถ้าภาพยนตร์ Resident Evil ภาคก่อน ๆ คือผีดิบที่ทำได้แค่คลานเอื่อย ๆ มาให้เรายิงทิ้ง ภาพยนตร์ Resident Evil ของ Zach Cregger คือบอสใหญ่ Tyrant ที่อัด T-Virus มาเต็มหลอด เห็นแล้วขนลุกซู่จนต้องค้นสรรพอาวุธจากหีบทะลุมิติมากระหน่ำใส่ เป็นที่รู้กันว่าก่อนหน้านี้ ภาพยนตร์หรือซีรีส์ที่ดัดแปลงจากแฟรนไชส์เกมผีดิบสุดโด่งดังอย่าง Resident Evil ไม่เป็นอันจะไปได้สวยเท่าไร เพราะนอกจากบทที่เขียนมาอย่างไม่ค่อยดีแล้ว Resident Evil ภาคก่อน ๆ ก็ดูจะเหมือนเกมแค่ภายนอก แต่ไม่ได้ให้ความรู้สึกแบบเดียวกับเกมเลย กลับกัน Resident Evil ของ Zach Cregger นั้น แม้ภายนอกจะดูไม่มีอะไรเหมือนเกมที่เรารู้จัก แต่ภายในมันกลับเต็มไปด้วยกลิ่นอายที่คนที่เล่นหรือเคยดูเกมมาแล้วจะจำได้แน่นอน

ภาพยนตร์ Resident Evil ที่ดูเหมือนเกมน้อยที่สุด แต่รู้สึกเหมือนเกมมากที่สุด

จากใจคนที่อาจไม่ถึงกับแฟนเดนตายแต่ก็ตามเล่น Resident Evil มาเกือบทุกภาคและยังคงตื่นเต้นกับภาคใหม่ ๆ ที่กำลังจะมาถึง เสน่ห์ของแฟรนไชส์นี้ที่หลายคนอาจจะเห็นตรงกันคือความสนุกที่ได้ ‘เล่น’

มันอาจเป็นความกลัวที่ต้องเดินตามทางเดินมืด ๆ ความเร้าใจที่ได้ต่อสู้กับซอมบี้ด้วยกระสุนอันน้อยนิด หรือความโล่งใจที่เดินไปเจอห้องเซฟ สิ่งเหล่านี้คือประสบการณ์ความสนุกที่ RE มอบให้

ซึ่งข้อเสียสำคัญที่ทำให้การดัดแปลงครั้งก่อน ๆ ล้มเหลว ก็ดูเหมือนจะเป็นการหยิบเพียงเปลือกนอกของ Resident Evil อย่างตัวละครหรือสถานที่ แต่ไม่ได้เข้าใจเสน่ห์เนื้อในของตัวเกมขนาดนั้น การดัดแปลงก่อนหน้าทั้งหลายจึงเป็นเพียง Resident Evil ที่เหมือนแค่เปลือกนอก

แต่อย่างที่ว่าไป… Resident Evil ภาค 2026 นี้ แม้ภายนอกจะดูไม่มีอะไรเหมือน RE ที่แฟนเกมรู้จัก จนแฟน ๆ ถึงกับสงสัยว่าผู้กำกับเล่นเกมมาจริงไหม เพราะจากตัวอย่างที่ปล่อยมา เราไม่เห็นตัวละครจากเกม หรือ Raccoon City เองก็ดันมีหิมะไม่เหมือนในเกม แต่ภายในของหนังมันกลับเต็มไปด้วยกลิ่นของ Survival Horror ที่มีต่อตัวเกมเวลาที่เราได้เล่นจริง ๆ

รถไฟเหาะผีดิบสุดเดือด กับสถานการณ์หลอนสุดสร้างสรรค์

Resident Evil ภาคนี้จะเราไปติดตามตัวเอก Bryan คนส่งของที่ได้รับมอบหมายให้นำส่งพัสดุสำคัญชิ้นหนึ่งไปยังโรงพยาบาลในเมืองแร็กคูนซิตี้ (Raccoon City) 

โดยการเล่าเรื่องของภาคนี้จะเป็นเส้นตรง จากจุด A ไป B ผ่านอุปสรรคต่าง ๆ โดยระหว่างทางตลอด 1 ชั่วโมงครึ่ง ตัวเอกของเราต้องเผชิญอุปสรรคแบบไม่หยุดยั้ง แต่ยังพอมีจังหวะให้หายใจพอหอมปากหอมคอ

สิ่งที่โดดเด่นของภาพยนตร์เรื่องนี้คือความสร้างสรรค์ของแต่ละสถานการณ์ที่ตัวเอกได้เจอ ไม่ว่าจะเป็นฉากที่เจอกับซอมบี้สาวตัวแรกที่พระเอกขับรถชน ก่อนจะเดินย้อนกลับไปดูแล้วพบว่าร่างหายไปแล้ว ฉากรีโหลดกระสุนในบ้านแข่งกับซอมบี้ที่กำลังวิ่งข้ามรั้วมา หรือฉากในอุโมงค์ที่ต้องจำใจเข้าไปในรถบ้านที่ขวางทางอยู่ 

ตัวหนังมีจังหวะที่ให้ฟีลเดียวกับตอนเล่นเกมที่เปิดประตูเข้าฉากใหม่ที่น่ากลัว แล้วเราต้องทำใจสักพักก่อนจะกดเดินไปต่อ หรือความระทึกตอนเราโดนซอมบี้ประกบแล้วรีโหลดกระสุนไม่ทัน นอกจากนี้ ฉากสยองขวัญต่าง ๆ ถูกบาลานซ์ได้ดีระหว่างความหลอนที่ค่อย ๆ บิลด์ที่ทำเอาหายใจไม่ทั่วท้อง ความหลอนแบบลุ้นระทึกแบบกัดฟัน หรือความหลอนแบบจัมป์สแกร์ที่มาไม่ทันตั้งตัว

Bryan ตัวละครหลักสุดจะธรรมดาที่ไม่ธรรมดา

จะเห็นได้ว่าใน Resident Evil ภาคนี้ ผู้กำกับเลือกที่จะเล่าผ่านตัวละครที่เป็นใครก็ไม่รู้อย่าง Bryan (ไม่มีนามสกุลด้วยซ้ำ nobody จริง ๆ) แทนตัวละครเลื่องชื่อจากเกม โดยทาง Zach ให้เหตุผลว่าอยากให้ตัวละครเป็นเหมือนผู้เล่นจริง ๆ ที่เข้าไปอยู่ในเหตุการณ์นั้น เป็นแค่คนธรรมดาทั่วไปที่จับแต่เมาส์กับคีย์บอร์ดและไม่รู้วิธียิงปืน

ถึงแม้ชื่อและหน้าตาจะดูเบสิก แต่ตัวละคร Bryan ถูกเขียนออกมาได้อย่างมีสีสัน เพราะตัวละครนี้ไม่ใช่คนที่เชี่ยวชาญในการเอาชีวิตรอด แต่ก็ฉลาดพอที่จะเอาตัวรอดจากสถานการณ์ต่าง ๆ ได้ พร้อมกับลักษณะนิสัยที่ขี้กลัว เป็นห่วงคนอื่น เป็นทั้งเครื่องสบถและตัวฮาโดยธรรมชาติ ทำให้ไม่แปลกใจถ้าคนดูจะเอาใจช่วยเขา

Resident Evil ภาคนี้จึงให้ฟีลเหมือนเราดูเพื่อนเล่นเกม ที่เราทั้งกลัวและลุ้นตาม แต่ก็อดสนุกไปด้วยไม่ได้จากการเห็นเพื่อนที่เป็นคนถือจอยทุกข์ทรมานและสบถกับความหลอนและความซวยที่เจอในเกม

ยิ่งน่ากลัวก็ยิ่งสู้ไหว | หัวใจของ Survival Horror ที่ยังถูกคงไว้

เฉกเช่นในเกม ตลอดการเดินทางของ Bryan เราจะรู้สึกได้ถึงความใหญ่โตของสเกลที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ไม่ว่าจะเป็นฉากที่เริ่มจากบ้านเล็ก ๆ ไปถึงเมืองใหญ่ ศัตรูที่เริ่มจากซอมบี้ปกติตัวเดียวไปจนถึงฝูงซอมบี้ หรืออาวุธที่พระเอกใช้จากปืนพกไปจนถึงปืนกล

พัฒนาการของสเกลแบบนี้เป็นเสน่ห์อย่างหนึ่งของ Resident Evil ที่ยิ่งภัยจะดูใหญ่ขึ้น ตัวเอกของเรายังได้รับการอัปเกรดอาวุธตาม 

ทำให้แม้ Resident Evil ภาคนี้จะมีความน่ากลัว แต่ก็เป็น “ความน่ากลัวที่สู้ได้” ซึ่งสิ่งที่น่าสนใจคือช่วงครึ่งหลังของหนังนั้นน่ากลัวน้อยกว่าครึ่งแรก เป็นฟีลระทึกมากกว่าหลอน คล้ายกับเวลาเราเล่นเกมที่จุดหนึ่งเรามีอาวุธเยอะขึ้นก็จะเริ่มลุยมากขึ้นแล้ว

รายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่แทบจะหลุดมาจากในเกม

นอกจากตัวบทที่คงกลิ่นอายของเกมไว้แล้ว ทางด้านโปรดักชันเองก็ถือว่าเก็บรายละเอียดเชิงอีสเตอร์เอกจากเกมได้อย่างน่าสนใจ

ไม่ว่าจะเป็นด้านฉากที่ทำให้นึกถึงฉากเด่น ๆ ในเกมอย่างลานจอดรถจาก RE2 รถบ้านและบ้านครอบครัว Baker จาก RE7 ฉากเปิดที่ Ethan เดินอยู่ในหิมะใน RE8 เป็นต้น

นอกจากนี้ เรายังได้เจอกับซอมบี้ที่เอามาจากในเกมอย่าง หมาซอมบี้หนวดยาวหรือซอมบี้พ่นกรด แต่ที่เซอร์ไพรส์ที่สุดคงไม่พ้นสัตว์ประหลาดแบบ Nemesis ที่ไล่ล่าไม่ล้มเลิก

ยิ่งไปกว่านั้น ตัวภาพยนตร์ก็ยังใส่อีสเตอร์เอกย่อย ๆ จากเกมให้แฟน ๆ ได้เตะตาเล่นแต่ไม่ค่อยส่งผลกับเนื้อเรื่องนัก อย่างมุมกล้องฟีลเกม หรือไอเทมจากเกมที่โผล่มาประกอบฉาก

ความ ‘อิหยังวะ’ จากเกมที่นำมาต่อยอดได้อย่างสนุกสนาน

ทั้งนี้ สิ่งหนึ่งที่หนังดูจะเข้าใจในตัวเกมและนำมาเล่นได้อย่างสนุกสนานคือความหาตรรกะไม่ค่อยจะได้ของตัวเกม เพราะหากเราลองนำเกม Resident Evil มาลองผ่าตัดวิเคราะห์ดูแล้วเราจะพบความไม่สมเหตุสมผลของเกมอย่างมาก

เช่น ตัวละครต้องไปหากุญแจมาไขแม่กุญแจ ทั้ง ๆ ที่ชีวิตจริงก็น่าจะใช้ปืนยิงแม่กุญแจได้เลย หรือตัวละครที่ตัดสินใจแปลก ๆ จนทำตัวเองอยู่ในสถานการณ์คับขันเพราะบทต้องขับเคลื่อนไปข้างหน้า

ซึ่งตัวหนังดูจะเข้าใจในจุดนี้และนำมาใส่ในหนังในเชิงที่มองเป็นมุกตลก อย่างแม่กุญแจที่พระเอกในหนังพยายามล้อว่าทำไมไม่ยิงทิ้งไปให้จบ ๆ หรือตัวละครบางตัวที่ถูกเขียนมาแบบหนังเกรดบีล้อไปกับเกมภาคแรก ๆ ที่ตัวละครตัดสินใจแปลก ๆ

ซึ่งเอาจริง ๆ ความ ‘อิหยังวะ’ เหล่านี้อาจกลายเป็นเรื่องน่าหงุดหงิดสำหรับคนดูได้ โดยเฉพาะในหนังสยองขวัญที่ความผิดพลาดของตัวละครมักลงเอยด้วยเรื่องไม่ดี แต่สำหรับเรื่องนี้ถือว่าบาลานซ์ความตลกและความจริงจังให้คนดูยังเพลิดเพลินไปกับเหตุการณ์ได้

ความดูไม่ค่อยเหมือนเกมและความฮา | จุดก้ำกึ่งที่อาจไม่เหมาะกับทุกคน

ดังที่กล่าวไป แม้จะบอกว่า Resident Evil ภาคนี้เป็นเหมือนบอสใหญ่ Tyrant ที่อัด T-Virus มา แต่ก็เหมือน Tyrant หลายตัวที่มักจะมีลูกตากลมโตส่องสว่างปรากฏขึ้นบนร่างกายบ่งชี้ว่าเป็นจุดอ่อนที่ให้ผู้เล่นยิงได้ ตัวภาพยนตร์ Resident Evil ภาคนี้ก็มีจุดที่แฟนเกมอาจจะยังไม่ถูกใจขนาดนั้น

หนึ่ง จุดแข็งในความพยายามไม่ตามเกมของหนังภาคนี้ ก็อาจจะยังไม่สาแก่ใจคนที่อยากกลับไปเยือนจักรวาล Resident Evil ขนาดนั้น เพราะแม้จะบอกว่าตัวหนังภาคนี้ให้ฟีลของประสบการณ์การเล่นเกมได้เต็มสูบ แต่ก็ต้องยอมรับว่าตัวหนังไม่ได้เชื่อมกับ Resident Evil ขนาดนั้น ประมาณว่าถ้าเปลี่ยนชื่อเรื่องและปรับอะไรในเรื่องนิดหน่อยก็กลายเป็นแฟรนไชส์ซอมบี้อื่นก็ได้ คนดูที่ไม่ได้เล่นเกม RE มาก็คงดูไม่ออกอยู่ดีว่าเหมือนเกมอย่างไร

สอง ลายเซ็นความตลกขบขันของ Zach Cregger อาจไม่ถูกใจคนที่มองหาหนังสยองขวัญแบบเต็มสูบ ซึ่งใช่ว่าตัวหนังไม่น่ากลัว แต่จังหวะมุกตลกสายดาร์กก็ลดทอนความตึงเครียดโดยรวมของหนังลง

(พ้นจุดนี้ไปจะมีการเปิดเผยเนื้อหาสำคัญและวิเคราะห์ฉากจบของหนัง)

ฉากจบที่เหมือนถูกทิ้งไว้บนรถไฟเหาะ

จุดอ่อนอีกข้อของภาพยนตร์เรื่องนี้ก็คือฉากจบที่อาจทำให้คนดูเสียงแตกกันได้ เพราะภาพยนตร์เรื่องนี้มีฉากจบที่ถ้าคนชอบก็ชอบเลย ถ้าไม่ชอบก็อาจจะทิ้งท้ายด้วยรสขมหลังเดินออกจากโรง

ส่วนตัวมองว่า หนังมีทิศทางและประเด็นที่ต้องการจะสื่อสำหรับฉากจบนี้ เพราะผู้กำกับอาจตั้งใจให้ Bryan เป็นเหมือนชาวบ้านในเกมที่ทิ้งโน้ตไว้ให้ผู้เล่นไปเจอเพื่ออธิบายที่มาของโรคระบาด เพราะสุดท้ายแล้ว Bryan กลายเป็นซอมบี้ร่างยักษ์ที่ทำลายยาแก้พิษที่ตัวเองพยายามส่งมาทั้งเรื่อง ก่อนที่จะเตรียมออกไปอาละวาดในเมือง

การเดินทางสู่การเผชิญหน้ากับสิ่งที่ไม่รู้และการเปลี่ยนแปลงของการได้เป็นพ่อคน

อย่างที่กล่าวไป ฉากจบดังกล่าวเข้าใจได้ในเชิงการเล่าเรื่อง เพราะตั้งแต่ต้นเรื่องหนังมีการพูดถึง ‘การเปลี่ยนแปลง’ อย่างเห็นได้ชัด

ในตอนเปิด บทสนทนาแรกของหนังคือการที่พระเอกได้รู้ว่าแฟนท้อง และพยายามหลีกเลี่ยงการเปลี่ยนแปลงที่จะมาถึงด้วยการพยายามหลีกหนีจากความรับผิดชอบ ไม่ว่าจะบอกให้แฟนลองตรวจใหม่ หรือการรับงานไปส่งของที่ Raccoon City แทนที่จะกลับไปคุยกับแฟนตรง ๆ

ซึ่งประเด็นการเปลี่ยนแปลงนี้เป็นจุดที่น่าสนใจที่ผู้กำกับหยิบมาเล่า เพราะตัวเกม Resident Evil ก็วนเวียนอยู่กับการกลายพันธุ์ การเปลี่ยนแปลงเป็นผีดิบแบบนู้นแบบนี้ต่าง ๆ

การเดินทางในหนังจึงเปรียบเสมือนการเดินทางสู่การเป็นพ่อคนของ Bryan ที่ต้องเผชิญกับความไม่รู้และการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ของชีวิต โดยระหว่างทางก็แทรกไปด้วยสัญญะของ ‘ชีวิต’ ตลอด ไม่ว่าจะเป็นการที่ผู้ติดเชื้อที่ตายแล้วแต่เกิดใหม่ด้วยการผนวกตัวเข้าด้วยกัน เด็กสาวที่พ่อแม่หายตัวไปและกำลังจะเปลี่ยนร่าง กองทัพหนูที่พุ่งออกมาจากท้องซอมบี้ยักษ์เหมือนกับการให้กำเนิดลูก กระเป๋าที่เป็นตัวแทนของ ‘ชีวิต’ ที่พระเอกต้องคอยปกป้อง และการที่พระเอกต้องเผชิญหน้ากับห้องคลอดในโรงพยาบาล

หลังจากผ่านการผจญภัยนี้มา Bryan ก็เผชิญหน้ากับความจริงและยอมรับถึงความรับผิดชอบนี้ในท้ายที่สุด แต่ก็ดูเหมือนว่ากว่าเขาจะรู้ตัวก็สายเกินไป และตัวละครก็ถูกลงโทษที่วิ่งหนีความจริงออกมาในตอนแรก ด้วยการกลายพันธุ์เป็นปีศาจในตอนท้าย

ภาพสะท้อนความล้มเหลวในการรับมือโรคระบาด

นอกจากประเด็นเกี่ยวกับการเดินทางของบุคคลแล้ว ตัวหนังยังฉายภาพของความล้มเหลวในการรับมือกับโรคระบาดของผู้มีอำนาจที่เราต่างคุ้นชินกันในช่วงที่โควิด-19 ระบาดเมื่อ 5 ปีก่อนหน้านี้

ด้วยความที่ Resident Evil เป็นแฟรนไชส์ที่เกี่ยวข้องกับโรคระบาดมาตลอด และในหนังภาคนี้ที่ฉายหลังโควิดพอดี จึงอดไม่ได้ที่จะมองตัวหนังด้วยเลนส์ยุคหลังโควิด ไม่ว่าผู้กำกับจะตั้งใจหรือไม่ก็ตาม

ตั้งแต่ฉากเปิดเรื่องที่โรคระบาดเพิ่งเริ่มใหม่ ๆ เราได้เห็นภาพของคนตัวเล็ก ๆ ที่ต้องมัววุ่นจัดการกับความเสียหาย อย่างหมอและพยาบาลที่หัวหมุนกันจนไม่มีเวลามาคุยกับพระเอก หรืออย่างพระเอกที่เป็นคนส่งของทางการแพทย์เองก็ต้องเสี่ยงชีวิตในเหตุการณ์โรคระบาดเพื่อนำยารักษาไปส่ง

สิ่งนี้สะท้อนภาพของบุคลากรทางการแพทย์ที่ต้องทำงานหามรุ่งหามค่ำในช่วงโควิด หรือแม้แต่อาชีพคนส่งของที่เป็นคนเชื่อมต่อโลกในยามที่โลกถูกตัดขาดออกจากกัน (นี่มัน Death Stranding ด้วยนี่นา) ทั้งหมดนี้คือภาพสะท้อนว่ากลุ่มคนที่ได้รับผลกระทบจากโรคระบาดเป็นกลุ่มแรก ๆ ก็หนีไม่พ้นชนชั้นแรงงาน

ในขณะเดียวกัน  ตัวหนังฉายภาพของผู้มีอำนาจที่เอาแต่ออกคำสั่งอยู่ในที่ปลอดภัย อย่างคนจาก Umbrella ที่สั่งพระเอกจากในรถ หรือนักวิทยาศาสตร์ที่สั่งให้เพื่อน ๆ ไปหยิบวัคซีนแต่ตัวเองซ่อนหลังโต๊ะ

นอกจากนี้ ไม่ว่า Zach จะตั้งใจหรือไม่ แต่ตัวละครที่เป็นผู้มีอำนาจต่างล้มเหลวในหน้าที่ของตนทั้งสิ้น ตั้งแต่ตำรวจที่ดันกลายเป็นเหยื่อรายแรก ทหารจาก Umbrella ที่ทิ้งหน้าที่ในการขับรถส่งวัคซีนแล้วเดินออกไปตายดื้อ ๆ หรือนักวิทยาศาสตร์ที่ละเลยการคัดกรองปล่อยให้พระเอกเดินเข้าห้องแล็บและกลายพันธุ์ในตอนท้าย

ความล้มเหลวเหล่านี้เริ่มทับถมกันไปเรื่อย ๆ จนทำให้ท้ายที่สุดนำไปสู่หายนะเต็มรูปแบบ ฉากจบนี้จึงอาจมองได้ว่าเป็นการแก้แค้นต่อนักวิทยาศาสตร์ที่เป็นต้นเหตุของไวรัส ด้วยท้ายที่สุด ตัวไวรัสและคนที่พวกเขาใช้งานแลกชีวิตให้มาส่งยารักษาก็กลับมาเล่นงานพวกเขาเอง

Verdict​ | รถไฟเหาะผีดิบสุดเดือด ที่มีมากกว่าแค่ความระทึก และไม่ได้พยายามเอาใจทุกคน

แม้ Resident Evil (2026) จะมีจุดที่ทำให้ขัดใจ แต่ก็ไม่ได้เป็นข้อเสียที่ทำให้หนังแย่ไปโดยปริยาย เพราะจุดเหล่านั้นเป็นทางเลือกของผู้กำกับมากกว่าความอ่อนแอของบท

กลับกัน มันเป็นภาพยนตร์ที่รู้ว่าตัวเองต้องการจะเป็นอะไร และนำเสนอสิ่งนั้นออกมาได้อย่างครบรสและสนุกสนาน นั่นคือการดึงประสบการณ์การเล่นเกม Resident Evil ออกมาถ่ายทอดเป็นรูปแบบภาพยนตร์ 

การันตีว่าชาวเกม Resident Evil จะต้องมีโมเมนต์เดจาวูว่าเคยผ่านประสบการณ์แบบนั้นมาแล้ว

นอกจากนี้ Resident Evil ภาคนี้ไม่ได้เป็นหนังที่ดูแค่เอาสนุกได้อย่างเดียว แต่กลับมีการแฝงการตีความที่สามารถดูให้ลึกเข้าไปได้เช่นกัน

สุดท้ายนี้ ดูเหมือนว่า 2026 จะเป็นปีทองของ Resident Evil เพราะมีทั้งเกมภาค Requiem และหนังภาคใหม่ ที่แม้จะมีจุดให้ติทั้งคู่ แต่ก็เป็นการผจญภัยในเมือง Raccoon City ที่ลืมไม่ลงจริง ๆ