เริ่มต้นสภาพแวดล้อมห้องปฏิบัติการ
เปิดใช้งานอินเตอร์เฟอร์โรมิเตอร์
เปิดใช้งานโหมดการสร้างอนุภาค การใช้อนุภาคโดยประมาณ 3.4 x 10 ยกกำลัง 6
อุณภูมิ 22 องศา ความชื้นสัมพัทธ์ 65%
ผู้สังเกตการณ์ประจำตำแหน่ง
กำลังโหลดสัญญาณชีพ
ห้องแล็บ Lorentz
Vertin – ฝนเริ่มตกแล้ว
APPLe – โอ้ให้ตายเถอะ! เราเกือบต้องลุยฝนโดยไม่มีอุปกรณ์ป้องกันอะไรเลยซะแล้ว คู่มือของผู้สังเกตการณ์เนี่ย น่าจะแนะนำให้พกร่มสร้างสมดุลไว้ด้วยซักหน่อยนะ
X – ไม่ต้องเปลืองแรงหรอกครับ ฝนที่พวกคุณเห็นเนี่ย ต่างจากฝนของ “พายุ” โดยสิ้นเชิงเลยล่ะ มันเป็นแค่สิ่งที่สร้างขึ้นโดยอุปกรณ์นี้ เครื่องอินเตอร์เฟอร์โรมิเตอร์ฮอยเจนส์-เฟรสเนล สร้างขึ้นเพื่อสังเกตปฏิสัมพันธ์ระหว่างเอนทิตีแบบเฉพาะกับระบบต่าง ๆ ที่ค่อนข้างยุ่งเหยิง
APPLe – เจ้าอุปกรณ์รอบหัวเรานี่ คืออินเตอร์เฟอร์โรมิเตอร์งั้นสินะครับ?
X – ถูกต้องคร้าบ! เราจะใช้มันในระหว่างการทดลอง เพื่อกระตุ้นความทรงจำของพวกคุณ คุณอาสาสมัคร ยังไงก็ขอบคุณนะครับ! คุณ Regulus กับคุณ Sotheby ล่วงหน้าไปก่อนแล้วล่ะ พวกคุณน่าจะเจอพวกเธอได้ในโลกที่กำลังจะไปถึง เตรียมเจอการผจญภัยสุดเร้าใจได้เลย!
ดูเหมือนหนูทดลองทั้ง 2 ตัวจะไม่ค่อยตื่นเต้นเท่าผู้ทดลองสักเท่าไรนัก
Vertin – คู่มือบอกว่าเจ้าเครื่องนี้จะส่งจิตของเราไปยังโลกอื่น และจุดหมายปลายทางก็ขึ้นอยู่กับเวลาและสถานที่ ฉันเข้าใจถูกใช่ไหม?
X – โอ้โห คุณดูทำการบ้านมาดีนะครับเนี่ย ถูกต้องตามนั้นเลยครับ สถานที่พวกนี้มีหลายชื่อมากเลยล่ะ จะเป็นควอนตัมซูเปอร์โพซิชัน, โลกจำลอง ฟองอวกาศแห่งเวลา หรือจะอะไรก็แล้วแต่คุณเรียกเลย แต่ผมน่ะชอบชื่อ Stage in the Rain (เวทีในสายฝน) ที่สุดแล้ว
APPLe – Stage in the Rain งั้นเหรอ ชื่อฟังดูดีมากครับ กระผม APPLe แทบจะรอไม่ไหวในการไปเยือนโลกใบใหม่แล้ว แล้วทำยังไงต่อล่ะ มีขั้นตอนอะไรไหม แต่ขอเดานะ คงแบบว่า หลับตาลง สูดหายใจเข้าลึก ๆ เดินวนตามเข็มนาฬิกาสักสามรอบอะะไรแบบนี้ไหม
X หัวเราะออกมากับความตลกโดยธรรมชาติของ APPLe
X – ไม่ต้องหรอกครับ อีกอย่างผมจะให้คุณเดินเป็นวงกลมได้ยังไงล่ะจริงไหม?
APPLe – จริงด้วย ผมลืมข้อนี้ไปเลย งั้นถ้าไม่มีกฎฎเคร่งครัด คุณอยากทำอะไรกับการทดลองครั้งนี้กันแน่ล่ะครับ? เป็นแค่ประสบการณ์แปลกใหม่หรือลองเพื่อความสนุกเล็ก ๆ น้อย ๆ งั้นเหรอ?
X – โอ้ มันคือการทดลองที่จริงจังเลยล่ะครับ การทดลองนี้ ผมอยากศึกษาเรื่องอัตราการสุ่มไปเจอสิ่งต่าง ๆ ที่เราพยายามจะหลีกเลี่ยง ขณะที่เราอยู่บนแท่น พฤติกรรมของละอองฝนน่าจะเริ่มเปลี่ยนแปลงไปแล้ว
APPLe – เป็นเพราะผมหายใจอยู่บนแท่นนี้งั้นเหรอครับ?
X – ถ้าเอาให้ถูกต้องก็คือ เพราะคุณอยู่บนแท่นนั่นต่างหากล่ะ ทีนี้สัมผัสหยดน้ำฝนได้เลยครับ
APPLe แตะหยดน้ำฝนที่ลอยอยู่ในอากาศ ราวกับว่ามันเป็นชิ้นส่วนหัวใจขนาดเล็ก
APPLe – อะไรเนี่ย?
ในตอนแรก หยดน้ำฝนดูวุ่นวายยุ่งเหยิง แต่สักพักรูปแบบของมันก็ค่อย ๆ ปรากฎขึ้น มันเด้งและหมุนไปมาหน้าผลไม้สีแดง ๆ ทำให้เกิดแสงอ่อน ๆ ดูเผิน ๆ อาจเห็นเป็นหยดน้ำฝนธรรมดา แต่แท้จริงแล้วมันมีความลับโบราณซุกซ่อนอยู่ภายใต้ “การสุ่ม” ที่ปรากฎขึ้นมานี้
X – เห็นไหมล่ะ? คุณเป็นมากกว่าแค่ผู้ชมแล้วนะ คุณมีผลต่อระบบจริง ๆ ด้วย การกระทำของคุณ การสังเกตการณ์ของคุณ หรือแม้แต่เรื่องที่ดูไม่มีนัยสำคัญก็ตาม มันสามารถนำไปสู่ผลลัพธ์ที่หลากหลายได้อย่างชัดเจน เอาล่ะ ทีนี้ก็…
ตัวเลขต่าง ๆ ปรากฎขึ้นมาบนจออย่างรวดเร็ว X ต้องเบิกตากว้างเพื่อติดตามผล
X – การโหลดเสร็จสมบูรณ์ วัตถุอยู่ในตำแหน่ง เยี่ยม แล้วพบกันใหม่นะ ขอให้สนุก
โหลดสัญญาณชีพ
เปิดใช้งานอนุภาคแห่งความโกลาหล:
97.6%, 98%, 99%
เข้าสู่ Stage in the Rain แล้ว
ไม่มีสิ่งใดเป็นจริง ทุกสิ่งล้วนเป็นไปได้
APPLe ส่งเสียงกรน จิตสำนึกของเจ้าผลไม้ที่กำลังกรน เดินทางผ่านพื้นที่อันมืดมิดและสายฝนที่ตกหนักเพื่อมาถึงจุดที่เขาอยู่ในตอนนี้ ทันทีที่เสียงฝนหยุดลง เขาก็ได้ยินเสียงสองเสียงดังมาแต่ไกล
??? – เรื่องนี้ เจ้าแน่ใจนะ?
??? – ชัดเจนเลย ฟังนะ สิ่งที่เจ้าได้ยินตอนนี้ มันคือความปั่นป่วนของอากาศที่เคลื่อนผ่านทางเดินหายใจ เมื่อเนื้อเยื่ออ่อนภายในสั่นสะเทือน พพวกมันจะส่งเสียงนั้นอออกมา มันคือ “เสียงกรน” โดยทั่วไปแล้วภาวะนี้มักจะถูกสันนิษฐานว่าเกิดจากความผิดปกติของน้ำดีสีดำในร่างกาย ถึงแม้ว่าทางภายวิภาคแล้ว ข้าจะตั้งสมมติฐานเองว่าอาการนี้ เป็นการเพียงการผ่อนคลายของกล้ามเนื้อคอระหว่างหลับสนิทเท่านั้นก็เถอะ
??? – พวกเรารู้น่าว่าการกรนมันคืออะไร แต่ไอ้ที่อยากรู้กว่าคือแอปเปิลมันกรนได้ยังไงกัน
APPLe – คร่อก… หา? แอปเปิลงั้นเหรอ?
ชายแต่งตัวประหลาดคนหนึ่งยืนอยู่ข้าง APPLe และล้อมรอบไปด้วยกลุ่มทหารราวกับเป็นกำแพง ปิดกั้นทางออกโดยรอบทั้งหมด ชายผู้นั้นจ้องมองมายังผลไม้ที่ไร้ทางสู้ และถูกตรึงไว้บนแท่นบูชา แววตาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นและระมัดระวังไปพร้อม ๆ กัน
APPLe – เอ่อ… สวัสดีครับสุภาพบุรุษทั้งหลาย ผมขอขอบคุณสำหรับการต้อนรับแสนอบอุ่นนี้ แม้จะดูผิดปกติไปหน่อยก็เถอะ…
Strange Man – ได้ยินไหมนั่น? เหมือนจะพูดได้ด้วย! งั้นไอ้ที่กรนได้ก็ไม่น่าแปลกใจเท่าไรแล้วล่ะ
Soldier – พอแล้ว จะพูดได้หรือกรนได้อะไรก็ช่างมันสิวะ พวกข้าไม่ได้จ้างแกมาสั่งสอนเรื่องสรรพคุณยาให้เราฟังนะ
Strange Man – “จ้าง” งั้นเหรอ? พูดแปลก ๆ นะ หักซี่โครงข้า แถมพาข้ามาจากมิลาน ข้าว่ามันน่าจะเรียกว่า “ลักพาตัว” มากกว่านะ ข้าคิดว่าข้าไม่ค่อยสบายแล้วล่ะตอนนี้
Soldier – เลิกบ่นได้แล้ว! พวกเราแทบไม่ได้ทำอะไรแกด้วยซ้ำ ไปโทษถนนระหว่างทางไปฟลอเรนซ์ที่มันห่วยขนาดนั้นซะสิ
APPLe – ฟลอเรนซ์? นี่ผมอยู่อิตาลีงั้นเหรอ? เอ่อ คุณ ๆ ทั้งหลายครับ ขอถามหน่อยได้ไหมว่าตอนนี้กระผมอยู่ที่ไหน แล้วพวกคุณเป็นใครกัน?
Strange Man – เจ้านี่มันเป็นแอปเปิลขี้สงสัยที่สุดที่พวกข้าเคยเจอมาเลย ใช่แล้ว ตอนนี้เราอยู่ที่มหานครฟลอเรนซ์ คาบสมุทรอิตาลี ส่วนพวกกสุภาพบุรุษที่เจ้าว่าพวกนี้คือ เทมพลาร์ ส่วนตัวข้าชื่อลีโอนาร์โด ดาวินชี แต่เรียกฉันว่าลีโอนาร์โดก็พอ
APPLe – เดี๋ยวนะ ลีโอนาร์โด?
แสงแดดสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง เผยให้เห็นรอยยิ้มอ่อนโยนของชายคนนี้
APPLe – คุณคือดาวินชี ลีโอนาร์โด ดาวินชี จิตรกรชื่อดังคนนั้นงั้นเหรอครับ?
APPLe ยังไม่ทันสังเกตเห็นว่าตัวเองกลายเป็นสีทองอร่ามไปแล้ว
Leonardo – ขอร้องล่ะ อย่างที่ข้าบอก เรียกแค่ลีโอนาร์โด เถอะ ลีโอนาร์โดนักประดิษฐ์ หรือลีโอนาร์โดวิศวกร แถมบางทีไปถึงขั้นเป็นนักกายวิภาค ชื่อเสียงของข้าจะมีอะไรมากไปกว่าการเป็นจิตรกรและการวาดภาพอีก
สีหน้าของลีโอนาร์โดไม่ได้หวั่นไหวเลย แม้ว่าใบมีดของเขาจะฉายแสงแวววาวภายใต้แสงอาทิตย์
Leonardo – โอเค ข้าสรุปได้แล้วว่าเจ้าคงเป็นแอปเปิลในตำนานที่พวกเขาตามหากันอยู่แน่ ๆ ข้าไม่เคยเห็นแอปเปิลผลไหนพูดได้มาก่อนเลย
APPLe – งั้นกระผมก็สรุปได้ด้วยเช่นกันว่าคุณคือลีโอนาร์โด ดาวินชีจริง ๆ แม้ว่าจะ… กระผมขอถามหน่อย คุณลีโอนาร์โด คุณคิดจะใช้มีดผ่านั่นทำอะไรเหรอ? ถ้าไม่ว่าอะไรผมขอให้คุณหันมันไปทางอื่นได้ไหม? จากที่ที่ผมมาน่ะ อยากบอกว่าการหันมีดไปที่ใครบางคน มันดูไม่เป็นมิตรเลยนะ
Leonardo – อย่ากังวลไปเลยน่า มีดนี้มันบอบบางจะตายไป เป็นหนึ่งในเครื่องมือโปรดของข้าเลยล่ะ เยียบเย็น เฉียบคม และไร้ซึ่งความเจ็บปวด! ตัดเพียงฉับเดียวกก็ทะลุผ่านผิวหนังไปถึงแกนกลางได้โดยไม่ทำให้น้ำหกแม้แต่หยดเดียวแน่นอน ขอพูดตรง ๆ และอธิบายให้ชัดเจนเลยนะ ข้าได้รับคำสั่งให้หั่นเจ้าเป็น 4 ส่วน และต้องรักษาความสม่ำเสมอของเนื้อในและความกรุบกรอบของเจ้าไว้ด้วย จากนั้นข้าจะแช่เจ้า หมายถึงชิ้นส่วนเจ้าน่ะ ลงในสารละลายแบบพิเศษ เพื่อที่ข้าจะได้… โอ้ ขอโทษทีนะ ข้ามักจะตื่นเต้นเสมอเวลาพูดถึงงานของตัวเอง เอาล่ะ ใจเย็น ๆ นะ คุณแอปเปิลทองคำ
ลีโอนาร์โด หันกลับไปหา APPLe ที่ถูกตรึงไว้บนแท่น รอยยิ้มเขาเปลี่ยนจากอ่อนโยนเป็นดูโหดร้าย
Leonardo – แค่ชิ้นเล็ก ๆ เท่านั้นแหละ
APPLe – หยุดทำบ้า ๆ เดี๋ยวนี้เลยนะครับ! ผมขอบอกไว้เลยว่าสิ่งที่คุณกำลังจะทำอยู่เนี่ย มันเป็นการละเมิดอนุสัญญาเจนีวาแบบร้ายแรงมาก ๆ!
Leonardo – นี่เจ้ากำลังพูดบ้าอะไรอยู่เนี่ย ข้าชักจะสนใจเจ้าขึ้นมาทุกที ๆ แล้วนะเนี่ย
เจ้า APPLe ดิ้นหลุดจากพันธนาการได้ และกลิ้งไปรอบ ๆ ห้อง แต่มันไม่มีที่ให้ซ่อนเลย และเขาถูกต้อนจนจนมุมอีกครั้ง
APPLe – ด..เดี๋ยวก่อน ใจเย็น ๆ กันหน่อยสิ เราแก้ปัญหานี้กันแบบสุภาพชนไม่ได้เหรอ?
Templar I – รับมือกับสิ่งของที่ใช้เวทมนต์สร้างขึ้นมาอย่างเจ้าน่ะ ไม่จำเป็นต้องมีมารยาทหรอกนะ ถ้าไม่อยากเจ็บปวดล่ะก็ หยุดซะ!
APPLe – ฝันร้ายชัด ๆ เลย ที่พวกคุณต้องการอะไรจากผมกันเนี่ย?
Leonardo – ข้าตอบให้แล้วกัน “สุภาพบุรุษ” เหล่านี้ เชื่อว่าเจ้าจะเป็นกุญแจสำคัญที่จะนำทางไปสู่ห้องลับที่เล่าลือกัน เพื่อพิสูจน์ข้อเท็จจริง พวกมันเลย “จ้าง” ข้ามาเพื่อหาคำตอบว่าเจ้าคือตัวอะไรกันแน่ยังไงล่ะ
ลีโอนาร์โดโน้มตัวลงต่ำ ราวกับจะหยิบ APPLe ขึ้นมา แต่เขากลับเข้าใกล้แล้วกระซิบเบา ๆ ว่า
Leonardo – ข้าไม่ได้จะทำร้ายเจ้า แค่ร่วมมือกับข้าก่อนตอนนี้ ความช่วยเหลือกำลังจะมาแล้ว
APPLe – ความช่วยเหลืองั้นเหรอ?
ก่อนที่เจ้า APPLe จะได้พูดอะไรอีก ลีโอนาร์โดยืดตัวขึ้นและสั่นหัว
APPLe – โอ้ ผมต้องขอโทษสุภาพบุรุษทั้งหลายด้วยนะ แต่ผมคิดว่ามีการเข้าใจผิดกันเกิดขึ้นแล้วล่ะ
Templar Commander – พูดอะไรของเจ้า?
เสียงเย็นชาไร้อารมณ์ดังมาจากอีกมึมหนึ่ง ตามมาด้วยชายร่างสูงใหญ่สวมชุดเกราะ
Templar Commandeer – บางทีเจ้าน่าจะลืมไปแล้วนะ เมื่อหลายเดือนก่อน ชาวประมงพบแอปเปิลทองคำลอยอยู่ในแม่น้ำอาร์โน ด้วยความที่เป็นคนซื่อสัตย์ ชาวประมงคนนั้นนำมันมามอบให้โบสถ์ แล้วก็มีเรื่องแปลก ๆ เกิดขึ้น
APPLe – เรื่องแปลก ๆ เหรอ? คุณพูดเรื่องอะไรกันน่ะ ผมก็เป็นแค่แอปเปิล
หัวหน้าเทมพลาร์เงยหน้าขึ้นมองไปยังลีโอนาร์โด
Templar Commander – เจ้า แสดงให้มันดูทีซิ
สีหน้าลีโอนาร์โดเคร่งขึ้นมา
Leonardo – ข้าทำมาเป็นสิบ ๆ ครั้งแล้วนะ
หัวหน้าเทมพลาร์จับดาบบนเอว เตรียบโน้มมาข้างหน้า
Leonardo – แต่แน่นอนว่าข้ายินดีจะทำอีกครั้งครับท่าน
APPLe – เดี๋ยว ๆ ระวังตัวด้วย
ลีโอนาร์โดหยิบแอปเปิลขึ้นมา และเดินไปหามาในห้องเพื่อพยายามหาตำแหน่งที่เหมาะสมภายใต้แสงแดด เหล่าทหารยืนพิงกำแพงเพื่อผ่อนคลายจากความร้อนด้านนอก ทันทีที่ลีโอนาร์โดยกแอปเปิลขึ้น ทุกคนก็ยืนตรงและจ้องมองมาทางเขา
Leonardo – เจอแล้ว มุมนี้แหละใช่เลย!
ลีโอนาร์โดเดินตรงไปยังภาพวาดบนฝาผนัง มองไปยังใบหน้าที่พร่ามัวของร่างต่าง ๆ ที่อยู่บนภาพ
APPLe – พวกนี้คือใครกัน?
Leonardo – เหล่าบุคคลนิรนาม
ตัวตนของบุคคลบนภาพวาดยังคงเป็นปริศนา ไม่มีใครในห้องนี้ที่รู้จัก ไม่มีหลักฐานว่ามันถูกบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์ และไม่มีแม้แต่ร่องรอยที่บ่งบอกถึงตัวตนได้เลย มีเพียงแค่รูปลักษณ์ภายนอกเท่านั้น ภาพวาดนี้ยังไม่อาจสัมผัสถึงเจตนาของศิลปินผู้วาด หรือมันอาจเป็นเพียงความโศกเศร้าอย่างจริงแท้ก็เป็นได้
APPLe – แค่นี้เองเหรอ? จากประสบการณ์ของผมนะ คุณแค่ต้องใช้มนตร์คาถาเปิดเผยรายละเอียด เท่านั้นเองนะ
Leonardo – จะเรียกเวทมนตร์ ปาฏิหาริย์ หรืออะไรก็แล้วแต่เจ้าเถอะสิ่งเดียวที่ข้าต้องการคือปริศนาที่ต้องถูกไขให้ได้ รอเดี๋ยวนะ
APPLe – รออะไร?
Leonardo – รอให้แสงสว่างมันสมบูรณ์แบบ
เมื่อแสงอาทิตย์ครึ่งหนึ่ง จมลงใต้ขอบฟ้า ลำแสงเฉพาะทางก็จะยิงตรงผ่านแอปเปิลสีทอง กลายเป็นจุดรวมแสง และเมื่อแสงกระทบเข้ากับภาพวาดบนฝาผนัง ใบหน้าที่ดูไม่ชัดเจนตอนแรกก็สว่างขึ้นมา ปาฏิหาริย์ก่อเกิดขึ้นอีกครั้ง
APPLe – มันเกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย?!
Leonardo – ข้าก็อธิบายไม่ถูกเหมือนกัน ข้าตรวจสอบทั้งฝาผนัง ทั้งผิวของเจ้ามาสักพักแล้ว แต่ยังไม่เจออะไรเลย นี่มันปาฏิหาริย์ของจริงชัด ๆ
APPLe – ท่านสุภาพบุรุษทั้งหลายครับ มีตัวอักษรเรียงกันอยู่ด้านล่างนี้ด้วย
Leonardo – อ้อ นี่มันรหัสซีซาร์ ข้าถอดรหัสได้ ไหนขอข้าดูที
Sub cadente fulgore, cadentia sanctuaria coniunguntur.
(ภายใต้แสงรัศมีที่ร่วงหล่น วิหารก็ร่วงหล่นก็หลอมรวมกัน)
Under the waning glow, the waning sanctuaries unite.
(ภายใต้แสงตะวันที่ลาลับ วิหารที่ลาลับก็หลอมรวมกัน)
